Dr. Cvijan B. Krsmanović, red. prof. Rođen je 17. avgusta 1956. godine u Loparama, kao treći i najmlađi sin Borislava i Stake Krsmanović. Svoje školovanje je započeo u Osnovnoj školi ’’Ivan Marković – Irac’’ u Vukosavcima da bi se, na početku petog razreda, prebacio u Osnovnu školu ’’Veljko Čubrilović’’ u Priboju gde je, kao briljantan učenik, u maju 1970. godine, završio osmogodišnje osnovno obrazovanje. Iste 1970. godine, on odlazi u Tuzlu, gde upisuje Mašinsku tehničku školu i završava je kao jedan od najboljih učenika tadašnjeg Mašinsko-saobracajnog školskog centra. Kao dobitnik specijalne spomen-diplome, srednju školu je završio u proljeće 1974. godine. Na studije se upisao u jesen 1974. godine na Mašinskom odseku Fakulteta tehničkih nauka u Novom Sadu, a diplomirao je 1980. godine sa visokom prosečnom ocjenom ostvarenom tokom studija i veoma ozbiljnim diplomskim radom, čiji su istraživački segmenti objavljeni u tada vodećim naučno-stručnim časopisima u Srbiji i na naučnim konferencijama. Kao odličan student i kao Prodekan za studentska pitanja Fakulteta tehničkih nauka u toku dva mandatna perioda, bio je omiljen medju studentima, ali i zapažen od strane svojih profesora, tako da je njegov angažman na istom Fakultetu ( u svojstvu asistenta pripravnika ) bio samo logičan sled stvari. Iste, 1980. godine, on zasniva radni odnos na Fakultetu tehničkih nauka i upisuje poslediplomske studije koje, nakon magistarske specijalizacije na Mašinskom fakultetu u Beogradu i odsluženja vojnog roka u Subotici, kruniše magistarskom tezom koju je odbranio početkom 1986. godine. Tokom cijelog tog perioda intenzivno se bavi naučno-istraživačkim radom, kontinuirano objavljujući svoje radove i rezultate svojih istraživanja na domaćim i međunarodnim skupovima i u naučno-stručnim časopisima. Doktorsku disertaciju u oblasti tehničkih nauka je izradio na Fakultetu tehničkih nauka i odbranio ju je 1993. godine, a u zvanje docenta univerziteta je izabran januara 1994. godine. U zvanje vanrednog profesora je izabran jula 1999. godine, a redovni profesor Univerziteta u Novom Sadu i Fakulteta tehničkih nauka je od 30. 08. 2004. godine. Od novembra 2000. godine do danas ( a i danas ) rukovodilac ( šef ) Katedre za informacione i komunikacione sisteme Fakulteta tehničkih nauka u Novom Sadu i od maja 2007. zamenik rukovodioca Departmana za industrijsko inženjerstvo i menadžment za nastavna pitanja. Oblasti struke i nauke u kojima je neprekidno prisutan i veoma aktivan su industrijsko inženjerstvo, proizvodnja i informacione tehnologije u službi proizvodnje. Specijalnost su mu CAD, CAM, CAPP i CIM tehnologije i alati. Izvodi univerzitetsku nastavu na većoj grupi nastavnih predmeta iz okvira svoje specijalnosti i na većem broju studijskih grupa Fakulteta tehničkih nauka u Novom Sadu. Kao gostujući profesor izvodio je i izvodi nastavu i na čitavom nizu drugih fakulteta i univerziteta na prostorima nekadašnje Jugoslavije. Njegov stvaralački opus obuhvata preko 120 naučnih i stručnih radova, autor je više originalnih konstruktivnih rešenja tehničkih sistema ( mašina i uređaja ) i industrijskih proizvoda, razvio je i ucestvovao je u razvoju značajnog broja novih softverskih proizvoda, autor je ili koautor nekoliko naučnih i stručnih knjiga i monografija, a posebno je ponosan na više od 30 projekata i studija izrađenih za potrebe privrednih organizacija u kojima je uzimao učešća kao projektant, rukovodilac projekta ili konsultant i koji su, u najvećem delu, realizovani i daju sasvim konkretne i mjerljive rezultate. Tokom gotovo 28 godina rada na Univerzitetu neposredno organizovao vise od 10 velikih naučnih i stručnih skupova i bio urednik ( editor ) veceg broja Zbornika radova koji na takvim skupovima nastaju. Član je većeg broja međunarodnih stručnih i naučnih asocijacija i stalni je član jednog broja internacionalnih redakcionih odbora uglednih međunarodnih časopisa u oblastima svog interesovanja i specijalizacije. U svojstvu mentora, vodio je i vodi veliki broj ( u zbiru, više od 150 ) kandidata u izradi njihovih diplomskih radova, magistarskih teza i doktorskih disertacija, a posebnu pažnju, mnogo energije i vremena posvećuje formiranju i razvoju mladih istraživača i naučnika. Danas, on je u potpunosti posvećen stručnom, naučnom i obrazovnom radu, ali i svojoj porodici sa kojom skromno živi u Novom Sadu. Ne bavi se politikom, a svoje dvije ćerke i sve mlade kojima je uvek okružen, neprekidno i uporno usmjerava ka radu, poštenju i patriotizmu...

Prof. Dr. Zdravko Antonić Zdravko Antonić rođen je 22. marta 1934. godine u Rastošnici. Filozofski fakultet, smjer Istorija, završio je u Beogradu 1963. Na istom fakultetu završio je i postdiplomske studije 1966. i odbranio doktorsku disertaciju 1971. U Institutu za istoriju u Sarajevu prošao je kroz sva zvanja: naučni saradnik, viši naučni saradnik i naučni savjetnik. Bio je i direktor instituta (1975–1978).Zdravko Antonić rođen je 22. marta 1934. godine u Rastošnici kod Zvornika. Filozofski fakultet, smjer Istorija, završio je u Beogradu 1963. Na istom fakultetu završio je i postdiplomske studije 1966. i odbranio doktorsku disertaciju 1971. U Institutu za istoriju u Sarajevu prošao je kroz sva zvanja: naučni saradnik, viši naučni saradnik i naučni savjetnik. Bio je i direktor instituta (1975–1978). Po potrebi službe premješten je u Predsjedništvo SFRJ, na dužnost rukovodioca Službe za dokumentaciono-informativne poslove u Savjetu Federacije. Potom je, kao savjetnik CKSKBiH (1985–1991), radio na sređivanju pisane zaostavštine Rodoljuba Čolakovića. Radio je, kao naučni savjetnik, u Institutu za noviju istoriju Srbije (1991–1992), i u Balkanološkom institutu SANU (1993–2002). Od 1996. do 2008. predavao je, kao redovni profesor, na Filozofskom fakultetu u Banjoj Luci. Za dopisnog člana ANURS izabran je 2004, a za redovnog člana 2008. Zdravko Antonić bavio se uglavnom istorijom jugoslovenskog prostora u Drugom svjetskom ratu (1941–1945). Autor je i priređivač 16 knjiga. Takođe, napisao je i više od 100 rasprava, članaka, priloga i prikaza u raznim časopisima i zbornicima radova. Učestvovao je na nekoliko desetina naučnih skupova, uključujući i međunarodne konferencije u Moskvi i Jerusalimu. Zdravko Antonić shvatao je važnost formiranja jakog istorijskog centra u Banjoj Luci, pa se svesrdno zalagao za podizanje novog naraštaja istoričara u prijestonici Republike Srpske. Upravo su mladi ljudi mogli mnogo da nauče od Zdravka Antonića, koji je od vremena kad je započinjao svoj radni vijek, kao seoski učitelj, pa do vremena kad je završavao svoj životni vijek, kao redovni član Akademije nauka i umjetnosti Republike Srpske, stekao veliko životno i radno iskustvo. Autor je knjoge „Čubrilovići 1914. i kasnije“, gl. urednik knjige „Osnovna škola u majevičkom Priboju“. Preminuo je na Božić, 7. januara 2009. godine, u 75. godini u Beogradu gdje je i sahranjen.

Prof. Dr. Branko Savić Rođen 7. oktobra 1935. godine u Tobutu, završio je petorazrednu Učiteljsku školu u Tuzli 1958. godine i diplomirao na Filološkom fakultetu u Beogradu1964. godine u Grupi za jugoslovensku književnost i srpski jezik. Na istom Fakultetu završava postdiplomske studije i odbranio je doktorsku disertaciju1988. godine iz filoloških nauka. Savić je radio kaop učitelj u Tobutu i Peljavama, zatim kao profesor u Osnovnoj školi u Loparama i srednjim školama u Tuzli te kao magistar i doktor filoloskih nauka na Pedagoškoj akademiji u Tuzli, Bijeljini i Banja Luci. Savić je aktivno učestvovao u javnom, kulturnom i naučnom životu Tuzle, tuzlanske regije, bivšea SR Bosne i Hercegovine i SFR Jugoslavije i poslije u cijeloj Republici Srpskoj i šire.Uređivao je razne listove , časopise i posebne publikacije, učestvovao i uzradi nastavnih planova i programa za osnovne, srednje, više škole i fakultete, recenzirao mnoge knjige i sl. Savić je objavio više stručnih i naučnih radova iz svoje struke, ali i više zasebnih knjiga. Koautor je čitanki i gramatika za osnovne škole i čitanke za srednje škole koje se koriste u Republici Srpskoj

Mr Dušan Antonić Rođen 1948. godine u Rastošnici. Osnovnu školu završio je 1964. u Priboju, a srednju ekonomsku školu 1968. u Tuzli. Nakon odsluženja vojnog roka, zaposlio se u „Agrobanci“ u Beogradu i u isto vrijeme upisao i Ekonomski fakultet u Beogradu, diplomirao je 1975., i na istom fakultetu je i magistrirao a u toku je priprema doktorske teze «Agrarni kredit i finansijske institucije».U toku svog 36. godišnjeg radnog vijeka prošao je skoro sve bankarske poslove, od pripravnika do generalnog direktora i sada predsednika Izvršnog odbora Agrobanke. Realizovao je preko hiljadu investicionih programa i učestvovao u konsolidaciji i sanaciji mnogih agroindustrijskih i poljoprivrednih preduzeća, kao i u inplementaciji novih tehnologija u privredi i bankarstvu. Značajne kontakte ostvario je sa najpoznatijim bankama svijeta, obezbedio je Agrobanci članstvo u Međunarodnoj asocijaciji agrarnih banaka svijeta i uspostavio konto- korentne odnose i platni promet sa vodećim evropskim bankama. Obavio je tromjesečnu praksu u mješovitoj jugoslovensko- njemačkoj banci i programsku specijalizaciju u Deutsche Bank Frankfurt, gde je stekao značajna bankarska iskustva. Objavio je više stručnih radova iz poslovnog bankarstva i kreditno – monetarne politike. Kao predstavnik Agrobanke bio je član značajnih odbora Udruženja banaka Jugoslavije, a sada je član Upravnog odbora Međunarodne asocijacije agrarnih banaka, CICA, Cirih. Na predlog Saveznog ministarstva, kao bankarski ekspert, učestvovao na seminaru OECD –a u Parizu i Hagu. Odlično govori njemački a služi se i engleskim jezikom. U poslednjih pet godina bio je generalni direktor Agrobanke i uspeo je da u potpunosti konsoliduje Agrobanku, uspešno realizuje II i III emisiju akcija Banke i poveća kapital Banke za preko 50 miliona evra i značajno poveća tržišnost Banke. Nosilac je priznanja “Kapetan Miša Anastasijević” za najboljeg bankara u 2005. godini i proglašen za najboljeg menadžera u 2006. godini u oblasti bankarstva.

Mr. Anto Gajić Mr. Anto Gajić, dipl. ing. mašinstva, rođen je 2.februara 1955. godine u Priboju. Nakon završene osnovne škole u Brijestu i Priboju i srednje školu zavrsava u Tuzli Višu mašinsko tehničku školu završava u Subotici, studije nastavlja na Mašinskom fakultetu u Novom Sadu gdje je i diplomirao, na istom fakultetu 2003. godine odbranio je magistarski rad i radi na odbrani doktorske disertacije. Gajić je radio u Rudnicima mrkog uglja u Banovićima od 1978. godine pa do početka rata u Bosni i Hercegovini. Do početka rata u BiH, radio je u „Rudnicima mrkog uglja Tito- Banovići“ odakle odlazi sa porodicom i nastanjuje se u Ugljeviku. Počinje da radi u RiTe Ugljevik, na poslovima inženjera- tehnologa mašinskih radova, nakon toga je obavljao nekoliko rukovodećih funkcija, pored ostalih i kao izvršni direktor za tehničke poslove. Za vršioca dužnosti direktora Rudnika i termoelektrane ,,Ugljevik" postavljen je 16. avgusta 2007. godine.

Mr. Jovo Miljanović Rođen je 15.08.1954. godine u Priboju gdje završava osnovnu školu i odlazi u Tuzlu u srednju školu. poslije odsluženog vojnog roka upisao je Rudarski fakultet, odsjek mašinstvo, gdje je diplomirao 1981. godine. Zaposlio se u „Zeničkim rudnicima“ u funkciji tehničkog direktora „Stare jame“, gdje ostaje sve do 1992. godine. Početkom ratnih sukoba 1992.godine sa porodicom se preseljava u Bijeljinu gdje je živo do 1996. godine kad zasniva radni odnos u rudniku „Resavica“, na poslovima glavnog inženjera za podzemnu eksploataciju uglja. Još dok je bio zaposlen u Zenici, u Beogradu je upisao postdiplomske studije i nakon položenih ispita,1999. godine stekao je zvanje magistra mašinstva u rudarstvu. Na istom Fakultetu odobrena mu je doktorska disertacija.

Miladin Lukić, akademski slikar Akademski slikar Miladin Lukić, rođen je 1. juna 1948. godine u Priboju, gdje provodi djetinstvi i završava osnovnu školu. Nakon završetka osnovne škole upisuje srednju Učiteljsku školu u Tuzli. Akademiju likovnih umjetnosti završava 1980. godine u Sarajevu. Od 1994.godine je docent na Učiteljskom fakultetu u Bijeljini, član je Udruženja likovnih umjetnika BiH i RS. Slikarstvom se bavi blizu četrdeset godina. Organizovao je mnogobrojne samostalne izložbe svojih radova i učestvovao na više kolektivnih izložbi i kolonija, kod nas i u svijetu. Posebnost u Lukićevom shvatanju je što sliku smatra energijom, jer su, kako pojašnjava, i boja i linija u stvari energija koja se prenosi na gledaoca. I dok je muzika nevidljiva energija koja ushićuje, likovno stvaralaštvo ima za rezultat energiju koja smiruje.